...

Schiphol en een wijze les
Aangekomen op de luchthaven maken we twee dingen mee. Het eerste is voor ons niet zo ongewoon, vertragingen kunnen immers altijd gebeuren. Maar er is wel een wijze les. Al snel zien we dat we voortaan maar beter thuis kunnen inchecken, want nu zitten we in het vliegtuig niet naast elkaar. Geen punt, maar wel jammer! Als je maar een plekje hebt. Drie kwartier voor instaptijd zitten we braaf in de wachtruimte bij het vliegtuig en geef ik mijn vrouw alvast haar instapkaart. Ik zie dat dat de andere instapkaart ook voor haar is. OEPS! Een lichte paniek breekt uit. Iedereen weet hoe lang je soms moet lopen om van de security naar de gate te lopen. Dat stukje moet ik nu terug om weer bij de douane aan te komen. Waarna we wachten op het vliegtuig naar IJsland.

Reykjavik bij nacht 
Door de vertraging komen we helaas in het donker op de luchthaven Keflavik aan. Op IJsland wordt het in december rond elf uur licht en gaat het om half vier weer schemeren. We vetrekken na de vlucht meteen naar The Blue Lagoon. Een mistig pretpark vlakbij de luchthaven. Na een korte burit arriveren we er om half vijf.

Het blauwe water
De Blue Lagoon is een soort "welness centre" voor mensen in badkleding. In het donker stelt het echt niet zo veel voor. In de bovenzalen van het centrum kunnen de "rich Iceland people"er ook een feestje bouwen. De entree is al betaald, waardoor we zo kunnen doorlopen. Dit kan omdat er duidelijk was verteld dat je de badkleding in de handbagage moest stoppen. Er zijn aparte kleedruimtes voor mannen en vrouwen. Eenmaal gedoucht loop je naar de ruimte om via een voetenbadje het geothermische water in te stappen. Gelukkig is deze ruimte overdekt. Als je aan het water van 40 graden gewend raakt, kan je via een sluis naar buiten zwemmen. 

Het blauwe water (vervolg)
Buiten is het min tien graden en ik kan inmiddels vertellen dat dit in het water van de Blue Lagoon niet te merken is. Mijn camera, die ik angstvallig boven mijn hoofd houd, beslaat meteen en van de 20 foto's die ik maak is er toch eentje gelukt. Het water is echt blauw op de foto. De waterdamp zorgt ervoor dat je binnen een straal van vijf meter niet meer ziet waar je bent. Sommige stukken zijn vrij diep, tot je nek, en ander stukken zijn ondiep en hier moet je sluipend door het warme water. Wanneer je struikelt kan je je behoorlijk openhalen aan de scherpe lavastenen die langs de rand van het bad opgeworpen zijn. Het heeft wel iets geheimzinnigs. Je kan je ook door grotten en tunnels waden.

The Blue Lagoon
Ik heb geen flauw idee hoe groot het pretpark nu eigenlijk is. In de Blue Lagoon kan je echt heel veel kanten op en er is zelfs een soort waterbar waar je een gezondheidsmaskertje op je gezicht kan laten aanbrengen. Niet voor niets natuurlijk. Alles wordt geregistreerd via het polsbandje. Mijn vrouw was ergens anders het water in gegaan, zo hebben we elkaar na een dik uur, weer in het restaurant en voorzien van een geothermische afwashandjes teruggezien.